23 Σεπ 2011

Σκηνές

Σκηνή 1η (κάπου στα Εξάρχεια)
- Κυρία συγνώμη που ενοχλώ μήπως έχετε 50 λεπτά να πάρω κάτι να φάω;
- Δεν έ...
- Γαμώτο, Μαρία, εσύ είσαι;
Και έφυγε σχεδόν τρέχοντας.

Εγώ είμαι ρε Σπύρο γαμώτο, όπως και πριν 10 χρόνια που είχαμε πάλι το ίδιο αντάμωμα, με σχεδόν τον ίδιο διάλογο στη Στουρνάρη.
Τουλάχιστον ζει(;)



Σκηνή 2η (κάπου στα Πετράλωνα)
Μια μητέρα προσπαθούσε να ταχτοποιήσει στο καρότσι τον ανήσυχο μπόμπιρα. Μου λέει συγνώμη γιατί ήταν μπροστά στα σκαλιά του σπιτιού και δεν μπορούσα να ανέβω. Της λέω δεν πειράζει και με την ησυχία της. Μετά από λίγο αφύ της έβγαλε την ψυχή για να τον δέσει, φεύγοντας, γυρνά ο μικρούλης και μου γνέφει (σαν άλλος Ανδρέας) και μου σκάει ένα υπέροχο χαμόγελο.
Και τότε δάκρυσα. Θυμήθηκα το πνευματάκι, που δεν είναι πια κοντά μας και εκείνο το ποστ του, που τον χαιρέτησε στο λεωφορείο ένας άλλος μπόμπιρας.
Μου λείπεις φιλαράκι κι ας μην είχαμε καταφέρει να βρεθούμε ποτέ.


4 σχόλια:

Roadartist είπε...

Τι ψυχή. Ποπο πραγματικά. Και εμένα μου λείπει το πνευματάκι. Που να ήξερε τι ζούμε σήμερα. Λείπει η γραφή και η οπτική του..

confused είπε...

Τον τελευταίο καιρό μου έρχεται στο νου αρκετές φορές. Υποθέτω λείπει η αισιοδοξία του.
Φιλί καλή μου :)

ellinida είπε...

Μιά μεγάλη αγκαλιά, σφιχτή σφιχτή.

confused είπε...

Φιλί και κάνε και μια βούτα και για εμένα :))