10 Ιουν 2011

Σαν σήμερα

O, beware, my lord, of jealousy;
It is the green-eyed monster which doth mock
The meat it feeds on; that cuckold lives in bliss
Who, certain of his fate, loves not his wronger;
But, O, what damned minutes tells he o'er
Who dotes, yet doubts, suspects, yet strongly loves!

Αυτές ήταν οι πρώτες γραμμές που έγραψα ως blogger, την 10η Ιουνίου του σωτήριου έτους 2005, στο σχωρεμένο blog ονόματι «Θαλασσομπερδεμένη» ή Μπερδοθαλασσεμένη (και μάλλον πιο σωστό) όπως με είχε στα link του ο suigenerisav (και πολύ μου άρεσε έτσι, και δε στο είπα ποτέ... Που είσαι κι εσύ βρε ψυχή άραγε; Δώσε ένα στίγμα...).
Αφορμή η ανάγκη να δώσω, έστω και έμμεσα, μια απάντηση πάνω σε μια μπερδεμένη (helloooo τι άλλο θα ήταν) κατάσταση (και ευτυχώς «αναίμακτη») εκείνης της εποχής. Οι αιτίες βέβαια πολύ διαφορετικές και δυστυχώς πολλές από αυτές ακόμα υπάρχουν.
Πέντε χρόνια που έγιναν τα πάντα αλλά και το τίποτα... όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, που λέει το λαϊκό άσμα.
Και τι δεν έγινε αυτά τα πέντε χρόνια. Από καμιά 200αριά που ήμασταν τότε, έχουμε φτάσει... άγνωστο -σ' εμένα- πια. Τι ίντριγκες, τις ξεκατινιάσματα, τι monitor, κόλαση λέμε. Και όλα αυτά την πρώτη χρονιά μου. Την πιο «παραγωγική».
Όχι ότι έγραφα και τίποτα το εξαιρετικό, αλλά τότε υπήρχε η έξαψη της εξερεύνησης του «αγνώστου» (Star Trek my love...), ο χρόνος, η ανάγκη εξωτερίκευσης συναισθημάτων, και τα πολύ λιγότερα προβλήματα, παρόλο που τότε μου φαίνονταν βουνό.
Ποτέ δεν έγραψα πολιτικές αναλύσεις, ποτέ δεν έκανα «λογοτεχνία», γενικά δεν ήμουν «τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό» που λέει ένα άλλο λαϊκό άσμα, αλλά ήρθαν άνθρωποι στο καραβάκι μου. Άλλοι έμειναν, άλλοι έφυγαν, όπως κι εγώ έκανα το ίδιο. Άλλα blog έκλεισαν, άλλα άνοιξαν ξανά, αλλά υπό νέα ονομασία (like this one).
Το καταπληκτικό είναι ότι με εκείνους, τους πρώτους, τους πιονέρους (Renata, Νατασσάκι, Νίνα, Ελληνίδα, Καμηλιέρη, Μαίρη -τότε ακόμα χωρίς blog- Λύκε γαμώτο που είσαι κι εσύ;) είμαστε ακόμα «εδώ» με κάποιο τρόπο. Όχι με την ίδια συχνότητα, μπορεί να μην γράφουμε καν ή να μην σχολιάζουμε, αλλά υπάρχει η αύρα μας (love is in the air λέμε)!
Μου λείπει, το έχω ανάγκη, αλλά δεν μου βγαίνει. Είναι τόσα πολλά πια μέσα στο μυαλό μου (το πιο;) που έχει «μπουκώσει» και δεν... Ίσως γιατί υπάρχει πολύ μαυρίλα, πολύ γκρίνια και επειδή υπάρχουν τεράστιες δώσεις από δαύτα γύρω μας να μην... Δεν ξέρω.


10 Ιουνίου 2009
«Και πού ήξερες ότι έχω εκπομπή αφού δεν ακούς, όπως λες, τον σταθμό πια;»
«Τόσα χρόνια που άκουγα, ξέρω ότι κάθε Αύγουστο κάνεις εκπομπή Αντώνη.»
Αυτή ήταν η μόνη επικοινωνία μαζί του πριν δύο χρόνια, ένα αυγουστιάτικο πρωινό. Εκείνος στο μικρόφωνο, εγώ από sms.
Από τις πιο όμορφες φωνές που έχω ακούσει στο ραδιόφωνο. Μάθαινα τη μουσική από τις επιλογές του. Μαζί με τον Χρίστο Χαραλαμπόπουλο έγιναν το αγαπημένο μου δίδυμο, η μόνη αιτία και αφορμή να γυρίζω Sport FM.

Από τότε, τα μπλογκογεννέθλια έχουν μια θλίψη. Έφυγε εντελώς ξαφνικά ο Αντώνης Μπόκτορ, ηχολήπτης και όχι μόνο του sport fm. Ακόμα δεν έχω ξεπεράσει το σοκ εκείνης της βραδιάς. Ένας άνθρωπος που δεν είχα γνωρίσει ποτέ, αλλά με είχε αγγίξει πολύ.



Όπως πάντα... αλλιώς τα είχα στο κεφάλι μου, αλλιώς βγήκαν στο πληκτρολόγιο -ούτε τα μισά απ' όσα ήθελα να σας πω. Ίσως κάποια άλλη φορά. Δεν υπόσχομαι τίποτα!
Ευχαριστώ σας όμως όλους και σας αγαπώ (ως άλλη Μαρία Αλιφέρη :p).


Υ.Γ.: Τώρα που το ξαναβλέπω... αν βρω την όρεξη θα επαναφέρω το template της «Θαλασσομπερδεμένης» ήταν πιο όμορφο.

6 σχόλια:

renata είπε...

Μπερδεμενάκι μου και εμείς συνεχίζουμε να σε αγαπάμε... ;)

confused είπε...

Φιλί :))

kiki είπε...

Αχ...

confused είπε...

:))))

Darthiir the Abban είπε...

Ναι, πολλά αλλάζουν, και τελικά, ανάλογα τη διάθεση γράφεις, ή δεν γράφεις. Όπως πας επίσκεψη, ή δεν πας. Ή βγαίνεις έξω, ή εγκαταλείπεις για κάποιο καιρό τα μπαράκια, ή και μόνιμα. Άνθρωποι γράφουμε, τα blog αναγκαστικά λοιπόν ακολουθούν τους κύκλους της ζωής.
Σμακ!

confused είπε...

Και επειδή η ζωή κύκλους κάνει όλο κάπου, κάποτε ξανασυναντιόμαστε. :)))
Μουτς!