18 Οκτ 2010

Ο κύριος X

Εξαιτίας της βροχής και της συνέλευσης των οδηγών των λεωφορείων άργησα να φύγω από τη δουλειά. Πήρα το λεωφορείο που έπαιρνα πριν την αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος, τρία χρόνια πριν.
Έψαξα μέσα στους ασφυκτικά στιβαγμένους και βρεγμένους επιβάτες να τον δω. Για άλλη μια φορά δεν τον είδα.
Δάκρυσα.
Επί επτά χρόνια ήταν ο «σύντροφός» μου στο λεωφορείο, από τη Σπυρίδωνος Τρικούπη όπου ανέβαινα, έως το Δημαρχείο που κατέβαινε.
Χειμώνα-καλοκαίρι φορούσε γραβάτα, καπέλο, γιλέκο και σακάκι. Παράτερα ταιριασμένα συνήθως, φθαρμένα από τα χρόνια, λίγο λερωμένα κάποιες φορές και άλλες φανερά «δεύτερο χέρι» αφού λίγο το παντελόνι ήταν πιο κοντό ή το σακάκι λίγο πιο φαρδύ, αλλά πάντα σιδερωμένα.
Καθόταν στις θέσεις δίπλα στην πόρτα κρατώντας το μπαστούνι του και τα γαλάζια μάτια του, που είχαν χάσει πια τη φωτεινότητα της νιότης (πρέπει να ογδοντάριζε την τελευταία φορά που τον είδα), κοίταζαν με απέραντη γαλήνη και ευγένεια.
Μια φορά έκανε να σηκωθεί, αφού θα κατέβαινε στην επόμενη στάση, και μου έκανε νόημα κάτσω εγώ! (Φυσικά και αρνήθηκα βρε, για ποια με περάσατε;)
Ο πιο «κύριος» που γνώρισα ποτέ.
Δεν μιλήσαμε ποτέ με λόγια. Η καλησπέρα μας λεγόταν με τα μάτια. Κάθε ημέρα που τον έβλεπα έλεγα από μέσα μου «είναι καλά και σήμερα».
Δεν έμαθα ποτέ το όνομά του, το ποιος ήταν, τι έκανε κάθε ημέρα εκεί, αν είχε κάποιον να τον περιμένει και να τον νοιάζεται.
Για κάποιο λόγο, νοιώθω ένοχη που δεν του μίλησα ποτέ.
Τον θυμάμαι συχνά, αλλά σήμερα δεν μπορούσα να τον βγάλω από το μυαλό μου.
Ίσως να φταίει η βροχή, ίσως γιατί ήταν κομμάτι μιας άλλης εποχής για εμένα, πιο ήρεμης.

Κύριε Χ ελπίζω να είστε καλά.
Μου λείπετε!

12 σχόλια:

Crazy Tourists είπε...

Εκείνο το βιβλίο που λέγαμε, ε ψήσου να το ετοιμάσεις.. Κι αν όχι μονοκόμματο, μικρές ιστοριούλες σαν κι αυτή... Φιλιά και την ευλογία μου!!
Γ.Χ.

confused είπε...

Δεν το βλέπω...
Φιλώ σας και την γερόντισα :)))

Darthiir the Abban είπε...

Έλα μ' ντε... ποτέ άλλοτε άνθρωποι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον σε μια πόλη, δεν ήταν τόσο μακριά ο ένας από τον άλλο... :/

confused είπε...

Στιβαγμένοι στους δρόμους ή στο διαδύκτιο πιο κοντά αλλά και πιο μακριά από ποτέ...

είπε...

ποτε ανθρωποι δεν εχουν συναντησει τοοοσους πολλους μαζι ανθρωπους και ποτε δεν απεφευγαν περισσοτερο ο ενας τον αλλον.. εχουμε γινει τοσο μα τοσο εγωιστες, εμεις, το τομαρι μας και μη σηκωσουμε μυγα στο σπαθι μας..

confused είπε...

Εγωιστές ή (και) φοβισμένοι;

Crazy Tourists είπε...

...και φοβισμένοι, και αδιάφοροι και υπέρμετρα προβληματισμένοι, και απίστευτα εγωιστές...

Τρελοτουρίστρια

confused είπε...

Πως αφήσαμε και γίναμε έτσι γμτ;
Φιλιά κορίτσι :))

kiki είπε...

Γι αυτό πρέπει να ξεπερνάμε τους εαυτούς μας και τις ντοπές μας και να μιλάμε...Μακάρι να είναι καλά...

confused είπε...

Δεν έχεις κι άδικο Κική μου... Καλημέρα και καλή εβδομάδα :))

KANTHAR0S είπε...

Τα σέβη μου.

confused είπε...

Σ' ευχαριστώ πολύ. Καλό μήνα να έχεις :))