3 Αυγ 2010

Το τέρας πίσω μου

Πίσω μου έχω ένα Τέρας. Δεν με ακολουθεί, δεν εννοώ αυτό.
Είναι κολλημένο στην πλάτη μου, γαντζωμένο στους ώμους μου, με χωμένο το πρόσωπό του στα μαλλιά μου, ανασαίνει στο λαιμό μου, το κουβαλάω πάντα μαζί μου, όπου κι αν πάω. Είναι συνομήλικό μου, το Τέρας, γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας μαζί, υπάρχει από τότε που υπάρχω. Υποψιάζομαι πως θα πεθάνει μαζί μου.
Δεν έχει όνομα, το λέω «το Τέρας». Ιδιότητες έχει πολλές και όχι χαρισματικές. Το Τέρας είναι ό,τι απεχθάνομαι. Έχει άκρατο εγωισμό και φιλαυτία, είναι υπερφίαλο και ξιπασμένο, έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και κοιτάζει τους άλλους αφ’ υψηλού, είναι κακό και μοχθηρό, ζηλεύει με τις επιτυχίες και τις χαρές των ανθρώπων, χαίρεται υστερικά με τις απογοητεύσεις και τις λύπες τους, κλαίει στο γέλιο τους και γελάει στο κλάμα τους, συκοφαντεί και διαβάλει, εκμεταλλεύεται πρόσωπα και καταστάσεις, πατάει επί πτωμάτων.
Φοράει ένα μακρύ σκούρο ρούχο με μεγάλες τσέπες. Εκεί φυλάει τις αδυναμίες μου, τους φόβους μου, τις ανασφάλειές μου, τη μελαγχολία μου, τις απογοητεύσεις μου, τα αδύνατα σημεία μου, τα πάθη μου. Κάπου – κάπου βγάζει ένα από αυτά από την τσέπη του, το μεταμορφώνει σε τριαντάφυλλο και μου το προσφέρει. Αρνούμαι να το πάρω γιατί ξέρω από τι είναι φτιαγμένο. Άλλες φορές το αποσύρει κι άλλες μου το καρφώνει στα μαλλιά.
Μου ψιθυρίζει συνεχώς στο αυτί. Δείχνει να είμαι η μόνη που εκτιμά, ασχολείται μαζί μου, με κανακεύει. Η φωνή και τα λόγια του, όμως, αποπνέουν κακία και υπολογισμό. Μου ζητάει συνεχώς πράγματα, προσπαθεί να με αλλάξει «για το καλό μου», όπως λέει. Θέλει να γίνω σαν αυτό, θέλει να με κυριεύσει. Μερικές φορές προσπαθεί να γυρίσει, να έρθει μπρος μου, να με κοιτάξει στα μάτια, να με φιλήσει στο στόμα. Αγωνίζομαι με νύχια και με δόντια να μην το αφήσω. Ξέρω πως αν γίνει αυτό θα μπει μέσα μου, θα συρματοπλέξει την καρδιά μου, θα αιχμαλωτίσει την ψυχή μου, θα δηλητηριάσει το μυαλό μου. Θα με κάνει σαν αυτό.
Καμιά φορά, όταν είμαι απρόσεκτη, παίρνει φόρα και με τουμπάρει. Παίρνει την όψη μου και όποιος είναι απέναντί μου, νομίζει πως μιλά μαζί μου αλλά έχει να κάνει με το Τέρας. Συνήθως το καταλαβαίνω έγκαιρα και ξαναγυρίζω στη θέση μου.
Γι αυτό, αν καμιά φορά δεν είστε σίγουροι ότι μιλάτε μαζί μου, κοιτάξτε με στα μάτια. Από εκεί θα καταλάβετε αν είμαι εγώ ή το Τέρας. Και όταν με δείτε με το τριαντάφυλλο των αδυναμιών μου στα μαλλιά, μην το εκμεταλλευτείτε. Απλώστε το χέρι σας να το τραβήξετε και να μου το βγάλετε.


-----------------
Αυτό το κείμενο δεν είναι φυσικά δικό μου. Είναι της Composition Doll, της Νίνας μας, του «τρελού διαμαντιού» των blog, την οποία ευχαριστώ πάρα πολύ που μου έδωσε την άδεια να το αναδημοσιεύσω. Είναι το πρώτο κείμενό της που διάβασα και την «ερωτεύτηκα». Γραμμένο τον Ιούλιο του 2006 έμεινε για πάντα στο μυαλό μου. Συχνά-πυκνά γυρνάω σ' αυτό. Ίσως γιατί το δικό μου τέρας με ταλαιπωρεί ακόμα...

2 σχόλια:

kiki είπε...

Ξεκινώντας να διαβάσω την αρχή, σκέφτηκα ότι είναι δικό σου!

confused είπε...

Δε θα μπορούσα να γράψω έτσι πιά (αν μπορούσα και ποτέ...).
Καλημέα κική μου :))