3 Νοε 2010

Σώμα δίχως άρωμα

Ούτε το παιδικό γέλιο.
Ούτε το πονηρό βλέμμα.
Ούτε η συνεχής βιασύνη.
Ούτε η επιτηδευμένη άνεση.
Ούτε η εντελώς άτριχη επιδερμίδα.
Ούτε η «ερασιτεχνική ψυχανάλυση».
Ούτε η -σχεδόν- ενοχλητική αθυροστομία.
Ούτε η κεκαλημένη αίσθηση ανωτερότητας.

Μόνο ότι το σώμα δεν είχε κανένα άρωμα.

18 Οκτ 2010

Ο κύριος X

Εξαιτίας της βροχής και της συνέλευσης των οδηγών των λεωφορείων άργησα να φύγω από τη δουλειά. Πήρα το λεωφορείο που έπαιρνα πριν την αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος, τρία χρόνια πριν.
Έψαξα μέσα στους ασφυκτικά στιβαγμένους και βρεγμένους επιβάτες να τον δω. Για άλλη μια φορά δεν τον είδα.
Δάκρυσα.
Επί επτά χρόνια ήταν ο «σύντροφός» μου στο λεωφορείο, από τη Σπυρίδωνος Τρικούπη όπου ανέβαινα, έως το Δημαρχείο που κατέβαινε.
Χειμώνα-καλοκαίρι φορούσε γραβάτα, καπέλο, γιλέκο και σακάκι. Παράτερα ταιριασμένα συνήθως, φθαρμένα από τα χρόνια, λίγο λερωμένα κάποιες φορές και άλλες φανερά «δεύτερο χέρι» αφού λίγο το παντελόνι ήταν πιο κοντό ή το σακάκι λίγο πιο φαρδύ, αλλά πάντα σιδερωμένα.
Καθόταν στις θέσεις δίπλα στην πόρτα κρατώντας το μπαστούνι του και τα γαλάζια μάτια του, που είχαν χάσει πια τη φωτεινότητα της νιότης (πρέπει να ογδοντάριζε την τελευταία φορά που τον είδα), κοίταζαν με απέραντη γαλήνη και ευγένεια.
Μια φορά έκανε να σηκωθεί, αφού θα κατέβαινε στην επόμενη στάση, και μου έκανε νόημα κάτσω εγώ! (Φυσικά και αρνήθηκα βρε, για ποια με περάσατε;)
Ο πιο «κύριος» που γνώρισα ποτέ.
Δεν μιλήσαμε ποτέ με λόγια. Η καλησπέρα μας λεγόταν με τα μάτια. Κάθε ημέρα που τον έβλεπα έλεγα από μέσα μου «είναι καλά και σήμερα».
Δεν έμαθα ποτέ το όνομά του, το ποιος ήταν, τι έκανε κάθε ημέρα εκεί, αν είχε κάποιον να τον περιμένει και να τον νοιάζεται.
Για κάποιο λόγο, νοιώθω ένοχη που δεν του μίλησα ποτέ.
Τον θυμάμαι συχνά, αλλά σήμερα δεν μπορούσα να τον βγάλω από το μυαλό μου.
Ίσως να φταίει η βροχή, ίσως γιατί ήταν κομμάτι μιας άλλης εποχής για εμένα, πιο ήρεμης.

Κύριε Χ ελπίζω να είστε καλά.
Μου λείπετε!

2 Σεπ 2010

Undo

Μια από τις πρώτες λέξεις που έγραψα λάθος (λόγο ταχύτητας) ήταν η λέξη «κορυφή», την έγραψα «κουρφή». Από τότε εννιά στις δέκα φορές τη γράφω έτσι! Γι' αυτό και την έβαλα στην αυτόματη διόρθωση του word να ησυχάσω.
Γιατί να μην υπάρχει αυτόματη διόρθωση και στη ζωή;
Γιατί να μην υπάρχει undo;
Γιατί να μην υπάρχει Ctrl + Alt + Del όταν κολλάει το μυαλό;


Ένα χρόνο και μια εβδομάδα πριν: Μια τυχαία συνάντηση. Τα μάτια έψαχναν τα απέναντι με ερωτηματικά και έλεγαν «μείνε λίγο ακόμα». Μια χειραψία που ήθελε να ξεφύγει από το τυπικό. Μια πρόσκληση για καφέ.
Μια εβδομάδα πριν: Μια τυχαία συνάντηση. Τα χέρια κολλημένα σε μια τσάντα και σε ένα τιμόνι. Τα μάτια απέφευγαν και φώναζαν «φύγε αμέσως».

Undo...
Ctrl + Alt + Del...
Γαμώτο undo...
Όχι δεν φτάνει...
Format.

3 Αυγ 2010

Το τέρας πίσω μου

Πίσω μου έχω ένα Τέρας. Δεν με ακολουθεί, δεν εννοώ αυτό.
Είναι κολλημένο στην πλάτη μου, γαντζωμένο στους ώμους μου, με χωμένο το πρόσωπό του στα μαλλιά μου, ανασαίνει στο λαιμό μου, το κουβαλάω πάντα μαζί μου, όπου κι αν πάω. Είναι συνομήλικό μου, το Τέρας, γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας μαζί, υπάρχει από τότε που υπάρχω. Υποψιάζομαι πως θα πεθάνει μαζί μου.
Δεν έχει όνομα, το λέω «το Τέρας». Ιδιότητες έχει πολλές και όχι χαρισματικές. Το Τέρας είναι ό,τι απεχθάνομαι. Έχει άκρατο εγωισμό και φιλαυτία, είναι υπερφίαλο και ξιπασμένο, έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και κοιτάζει τους άλλους αφ’ υψηλού, είναι κακό και μοχθηρό, ζηλεύει με τις επιτυχίες και τις χαρές των ανθρώπων, χαίρεται υστερικά με τις απογοητεύσεις και τις λύπες τους, κλαίει στο γέλιο τους και γελάει στο κλάμα τους, συκοφαντεί και διαβάλει, εκμεταλλεύεται πρόσωπα και καταστάσεις, πατάει επί πτωμάτων.
Φοράει ένα μακρύ σκούρο ρούχο με μεγάλες τσέπες. Εκεί φυλάει τις αδυναμίες μου, τους φόβους μου, τις ανασφάλειές μου, τη μελαγχολία μου, τις απογοητεύσεις μου, τα αδύνατα σημεία μου, τα πάθη μου. Κάπου – κάπου βγάζει ένα από αυτά από την τσέπη του, το μεταμορφώνει σε τριαντάφυλλο και μου το προσφέρει. Αρνούμαι να το πάρω γιατί ξέρω από τι είναι φτιαγμένο. Άλλες φορές το αποσύρει κι άλλες μου το καρφώνει στα μαλλιά.
Μου ψιθυρίζει συνεχώς στο αυτί. Δείχνει να είμαι η μόνη που εκτιμά, ασχολείται μαζί μου, με κανακεύει. Η φωνή και τα λόγια του, όμως, αποπνέουν κακία και υπολογισμό. Μου ζητάει συνεχώς πράγματα, προσπαθεί να με αλλάξει «για το καλό μου», όπως λέει. Θέλει να γίνω σαν αυτό, θέλει να με κυριεύσει. Μερικές φορές προσπαθεί να γυρίσει, να έρθει μπρος μου, να με κοιτάξει στα μάτια, να με φιλήσει στο στόμα. Αγωνίζομαι με νύχια και με δόντια να μην το αφήσω. Ξέρω πως αν γίνει αυτό θα μπει μέσα μου, θα συρματοπλέξει την καρδιά μου, θα αιχμαλωτίσει την ψυχή μου, θα δηλητηριάσει το μυαλό μου. Θα με κάνει σαν αυτό.
Καμιά φορά, όταν είμαι απρόσεκτη, παίρνει φόρα και με τουμπάρει. Παίρνει την όψη μου και όποιος είναι απέναντί μου, νομίζει πως μιλά μαζί μου αλλά έχει να κάνει με το Τέρας. Συνήθως το καταλαβαίνω έγκαιρα και ξαναγυρίζω στη θέση μου.
Γι αυτό, αν καμιά φορά δεν είστε σίγουροι ότι μιλάτε μαζί μου, κοιτάξτε με στα μάτια. Από εκεί θα καταλάβετε αν είμαι εγώ ή το Τέρας. Και όταν με δείτε με το τριαντάφυλλο των αδυναμιών μου στα μαλλιά, μην το εκμεταλλευτείτε. Απλώστε το χέρι σας να το τραβήξετε και να μου το βγάλετε.


-----------------
Αυτό το κείμενο δεν είναι φυσικά δικό μου. Είναι της Composition Doll, της Νίνας μας, του «τρελού διαμαντιού» των blog, την οποία ευχαριστώ πάρα πολύ που μου έδωσε την άδεια να το αναδημοσιεύσω. Είναι το πρώτο κείμενό της που διάβασα και την «ερωτεύτηκα». Γραμμένο τον Ιούλιο του 2006 έμεινε για πάντα στο μυαλό μου. Συχνά-πυκνά γυρνάω σ' αυτό. Ίσως γιατί το δικό μου τέρας με ταλαιπωρεί ακόμα...

25 Ιουλ 2010

Τα πλοία

Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.
H πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίση οπίσω το πλοίον και να παραλάβη πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθή το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ' όχι μακροχρονίου διαρκείας. Aι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Eίναι πολύ σπάνιον εν πλοίον επανερχόμενον να εύρη τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.
Mία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων. Aναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα, και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται να ρίψουν εν μέρος εκ του φορτίου δια να σώσουν το όλον. Oύτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρη ακεραίους τους θησαυρούς όσους παρέλαβε. Tα απορριπτόμενα είναι βεβαίως τα ολιγοτέρας αξίας είδη, αλλά κάποτε συμβαίνει οι ναύται, εν τη μεγάλη των βία, να κάμνουν λάθη και να ρίπτουν εις την θάλασσαν πολύτιμα αντικείμενα.
Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου και εξετάζουν εν είδος και σκέπτονται εάν πρέπη να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν· αρνούνται να αφήσουν εν άλλο είδος να αποβιβασθή· και εκ τινων πραγματειών μόνον μικράν ποσότητα παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. H εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Eίναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τα κεφαλάς. Eξ άλλου υπάρχει μία εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων. Kατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του νερού, και ημπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να ζαλισθής διόλου. Eίναι εταιρεία παλαιά. Xαίρει μεγάλην υπόληψιν, και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.
Aλλά πάλιν ας είμεθα ευχαριστημένοι όταν τα πλοία εμβαίνουν εις τον λιμένα, ας είναι και με όλας αυτάς τας θυσίας. Διότι τέλος πάντων με αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα περιορίζεται ο αριθμός των θραυομένων ή ριπτομένων σκευών κατά την διάρκειαν του ταξιδίου. Eπίσης οι νόμοι του τόπου και οι τελωνειακοί κανονισμοί είναι μεν τυραννικοί κατά πολλά αλλ' όχι και όλως αποτρεπτικοί, και μέγα μέρος του φορτίου αποβιβάζεται. Oι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι, και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλών κιβωτίων που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο, και εισάγονται μερικοί καλοί οίνοι δια τα εκλεκτά συμπόσια.
Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας.
Eυτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Mόλις δύο, τρία βλέπομεν καθ' όλον μας τον βίον. Tα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσω λαμπρά ήτο η οπτασία, τόσω ταχεία είναι η λήθη της. Kαι αφού περάσουν μερικά έτη, εάν καμίαν ημέραν - ενώ καθήμεθα αδρανώς βλέποντες το φως ή ακούοντες την σιωπήν - τυχαίως επανέλθουν εις την νοεράν μας ακοήν στροφαί τινες ενθουσιώδεις, δεν τας αναγνωρίζομεν κατ' αρχάς και τυραννώμεν την μνήμην μας δια να ενθυμηθώμεν πού ηκούσαμεν αυτάς πριν. Mετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα ότι αι στροφαί αύται είναι από το άσμα το οποίον έψαλλον οι ναύται, ωραίοι ως ήρωες της Iλιάδος, όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα - τις ηξεύρει πού.

Κ.Π. Καβάφης

5 Ιουλ 2010

Confused & stupid*

Για πρώτη φορά θα συμφωνήσω με ένα φιλαράκι που λέει συχνά-πυκνά «είσαι ηλίθια».
Ομολογώ ότι έχει δίκιο στον χαρακτηρισμό, αλλά όχι για τους ίδιους λόγους...
Και βρίσκω σήμερις (sic) το κουράγιο να το παραδεχτώ, αφού τελείωσα την ανάγνωση ενός βιβλίου.
Και εκτός από την παραδοχή της ηλιθίας, οφείλω επίσης να ζητήσω συγνώμη -ταπεινά, πολύ ταπεινά- στους 3-4 ανθρώπους, οι οποίοι, τον πρώτο χρόνο ενασχόλησής μου με το blogging, μεταξύ σοβαρού και αστείου με είχαν προτρέψει να κάτσω να γράψω κάτι σε μορφή βιβλίου και εγώ τους είχα αποπάρει λέγοντας ότι δεν έχω τέτοιο ταλέντο.
Γιατί αυτή που έγραψε αυτό που διάβασα έχει;
Έχασα 5-6 ώρες από τη ζωή μου διαβάζοντας κάτι που έχει γραφτεί σε διάφορα blog κατά καιρούς και
πολύ καλύτερα.
Διάβολε... μέχρι και
εγώ έχω γράψει καλύτερα κείμενα και με περισσότερο χιούμορ περικαλώ!
Θα μου πεις και γιατί δεν το κάνεις τώρα; Διότι το momentum μου πέρασε (και απ' ότι φαίνεται ανεπιστρεπτί!) και επειδή δεν είχα ποτέ τέτοια «πετριά» (άλλες, πολλές, έχω τέτοια όχι). Άλλωστε αν είχα το ψώνιο, τα μέσα τα έχω: σε εκδοτικό οίκο δουλεύω, 10 φιλόλογοι υπάρχουν γύρω μου να «χτένιζαν» το... πόνημα, εγώ θα το πληκτρολογούσα και σελιδοποιούσα... μια χαρά θα ήταν (χο χο χο).
Γαμώτο, να κάτσω κι εγώ να γράψω καμιά τέτοια παπαριά (με το συμπάθειο κιόλας) μήπως βγάλω κανένα γιούρο παραπάνω; Στην τελική και γιούρος να βγάλω (έτσι κι αλλιώς στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε είναι σχεδόν απίθανο) τουλάχιστον θα πουλ μουρ ως «συγγραφέας» και θα είχα και 5.000 φίλους στο facebook (μη σου πω ότι θα έκανα και -Β προφίλ) και τότε να έβλεπες Μιμή μου για πότε θα μου έκαναν add κάτι κουλτουριάκες ψυχές (ξανά χο χο χο).


By the way (που λεν και στου χουριόμ) κορίτσια, κυρίες, μεγαλοκοπέλες και μη, σταματήστε να βλέπετε επιτέλους αυτό το καταραμένο sex & the city. Έχει κάψει πολλά εγκεφαλικά κύτταρα σε πολλές τελικά ;)

* Κατά το sex & the city :p

20 Ιουν 2010

Πάει πολύς καιρός που δεν είμαι εγώ

Το είχα δει πριν μερικούς μήνες στη Raffinata και ακόμα αισθάνομαι το ίδιο...

«Πάει πολύς καιρός που δεν γράφω. Έχω περάσει μήνες που δεν ζω, και εξακολουθώ να υπάρχω, ανάμεσα στο γραφείο και τη φυσιολογία, σε μια εσωτερική στασιμότητα του σκέφτομαι και του αισθάνομαι. Αυτό, δυστυχώς, δεν δίνει ανάπαυση: μέσα στη σήψη υπάρχει ζύμωση.
Πάει πολύς καιρός που όχι μόνο δεν γράφω αλλά ούτε και υπάρχω. Νομίζω πως μόλις και μετά βίας ονειρεύομαι. Οι δρόμοι είναι δρόμοι για μένα. Κάνω τη δουλειά του γραφείου, συγκεντρώνοντας σ' αυτήν όλη μου την προσοχή, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν διασπώμαι: πίσω από αυτήν κοιμάμαι αντί να στοχάζομαι, γιατί είμαι πάντα άλλος πίσω από τη δουλειά.
Πάει πολύς καιρός που δεν υπάρχω. Είμαι απολύτως γαλήνιος. Κανείς δεν με ξεχωρίζει από αυτόν που είμαι. Αισθάνθηκα τώρα πως αναπνέω σαν να είχα κάνει κάτι καινούργιο ή καθυστερημένο. Αρχίζω να έχω συνείδηση του ότι έχω συνείδηση. Ίσως αύριο θα ξυπνήσω για μένα τον ίδιο και θα ξαναπιάσω το νήμα της ύπαρξής μου. Δεν ξέρω αν μ' αυτό θα είμαι περισσότερο ή λιγότερο ευτυχής. Δεν ξέρω τίποτα. Περαστικός σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω ότι, πάνω στην πλαγιά του Καστέλο, ο ήλιος που δύει από την αντίθετη μεριά έχει ανάψει φωτιές σε δεκάδες παράθυρα, σ' ένα φανοστάτη ψηλό που καίει με παγερή φωτιά. Γύρω από αυτά τα μάτια με τις σκληρές φλόγες όλη η πλαγιά έχει τη γλύκα του σούρουπου. Μπορώ τουλάχιστον να αισθάνομαι λυπημένος και να έχω συνείδηση ότι με τη θλίψη μου διασταυρωθήκαμε μόλις -το είδα με την ακοή- ο ξαφνικός ήχος του τραμ που περνάει, οι φωνές των νεαρών περαστικών που μιλούν, ο ξεχασμένος ψίθυρος της ζωντανής πόλης.

Πάει πολύς καιρός που δεν είμαι εγώ

Μπερνάντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα)
Το βιβλίο της ανησυχίας


Δυστυχώς προς το παρόν θα σε απογοητεύσω Μίνα μου. Δεν το έχω...

10 Μαρ 2010

scripta manet

Γράφεις και σβήνεις.
Δεν ξέρεις ότι τα γραπτά μένουν;
Μένουν στα μάτια όσων τα έχουν δει.
Μένουν στο μυαλό όσων τα έχουν δει.

Γράφεις και σβήνεις.
Κρύβεσαι πίσω από την τυχαιότητα.
Κρύβεσαι πίσω από το ίσως.
Κρύβεσαι πίσω από την αυτοδιάθεσή σου.

Γράφεις και σβήνεις.
Μετανιώνεις για την στιγμιαία αδυναμία σου;
Μετανιώνεις για την επαναλαμβανόμενη αδυναμία σου;
Σε τρομάζει που βλέπεις το μαύρο μέσα σου;

Γράφεις και σβήνεις.
Δε ξέρεις ότι τα γραπτά μένουν;
Μένουν στην ψυχή όσων τα έχουν πονέσει.
Μένουν στην ψυχή όσων έχεις πονέσει.
Μένουν στη δική σου ψυχή.

Από εκεί δεν μπορείς να τα σβήσεις.



Αυτό γράφτηκε πριν λίγο καιρό, στο FB, ως κάποιου είδους «μήνυμα» (προς εμένα μάλλον κυρίως). Δεν είναι απόπειρα «τέχνης» εξηγούμαι. Απλά το μεταφέρω εδώ να υπάρχει στα κιτάπια μου :p


22 Φεβ 2010

Reboot, restart, re... whatever

Πάμε πάλι.
Αλλιώτικα αλλά συνάμα ίδια ξανά.
Το παρόν ξεκίνησε ως private (όχι βρε η γνωστή εταιρεία καλλιτεχνικού περιεχομένου...) για λίγους φίλους. Ξεκίνησε με άλλον αέρα, κέφι, σκέψεις και διάθεση. Στη σύντομη πορεία άλλαξαν πολλά και ατόνησε. Τώρα ήρθε η ώρα να βγει από το καβούκι του (μαζί κι εγώ υποθέτω).
Δεν ξέρω τι μορφή θα πάρει αυτό το νέο ταξίδι, αλλά ξεκίνησε και όπου βγάλει.
Από τις παλιές αναρτήσεις (δεν ήταν και πολλές έτσι κι αλλιώς) κράτησα τις «ανώδυνες», τις καλές στιγμές. Τις υπόλοιπες τις κρατώ για εμένα και ευχαριστώ πολύ τους φίλους που με κράτησαν ψυχικά υγιή εκείνη την εποχή.
Για τους -τυχόν- νέους φίλους, αλλά και τους παλιούς που χαθήκαμε (εγώ φταίω η μουλάρα το ξέρω) παραθέτω ένα κομμάτι εκείνης της πρώτης ανάρτησης ως μια μικρή «επεξήγηση» του τίτλου του ιστολογίου.
Ο τίτλος «Εγωκεντρικά...» μπήκε ως πείραγμα και ίσως (ίσως είπα μη το δέσεις κιόλας) ως επιβεβαίωση πάνω σε μια συζήτηση που είχα πριν λίγο καιρό. Δεν ξέρω αν το πρόσωπο που είχα τη συζήτηση έχει χάρισμα στο να «διαβάζει» τους άλλους ή εγώ ανοίχτηκα περισσότερο απ' όσο συνηθίζω, αλλά νομίζω ότι είναι εκπληκτικό και συνάμα λίγο τρομακτικό, όταν κάποιος που ουσιαστικά δεν σε ξέρει στο ελάχιστο, μπορεί να «δει» μέσα σου πράγματα τα οποία άνθρωποι που σε ξέρουν χρόνια, ουσιαστικά δεν έχουν πάρει μυρουδιά.
Ξέρω ότι σας έχω πρήξει με τα άνοιξε-κλείσε των μπλογκ μου, αλλά θα μου το συγχωρήσετε της μπερδεμένης; Τελευταία φορά το κάνω, σας το ορκίζομαι!
Image Hosted by ImageShack.us