4 Νοε 2009

Let's get physical

Αν κάποιος μου έλεγε, πριν ένα χρόνο, ότι θα είχα στερητικό σύνδρομο εξαιτίας της έλλειψης γυμναστικής, σίγουρα θα τον έλεγα τρελό (το λιγότερο).
Στο σχολείο ήταν η ώρα του τρίπτυχου καφές-τσιγάρο-γκομένισμα και αργότερα ήταν απλώς ανύπαρκτη στη ζωή μου.
Όμως τα χρόνια περνάνε, τα αποτελέσματα της κακής διατροφής, της καθιστικής ζωής άρχισαν να γίνονται ορατά (8-15 ώρες σε μια καρέκλα) και της σύντομης περιπέτειας με έκαναν να σκεφτώ ότι τα ψέματα τελείωσαν. Είτε θα άρχιζα γυμναστήριο είτε θα έπρεπε να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι η περηφέρειά μου θα συναγωνιζόταν επάξια εκείνη της Πελοποννήσου (με πολλές προοπτικές να κερδίσω εγώ!).
Ο πρώτος μήνας ήταν πραγματικά ένα βασανιστήριο αλλά, επειδή για μια φορά το πείσμα μου ήταν για καλό, άντεξα. Μετά όλα ήταν εύκολα. Σε έξι μήνες, εκεί που δεν μπορούσα να σηκώσω μια σακούλα με δύο γάλατα και ένα κιλό φέτα, σήκωνα 5άρια στους αλτήρες και 15άρια στις τροχαλίες, τα 2 χιλιομετράκια την ημέρα ήταν παιχνιδάκι, επίσης έχανα πανηγυρικά τον συναγωνισμό με την Πελοπόννησο (χα!) και 3 από τα περιττά κιλάκια μου, αλλά το σημαντικότερο ήταν η ψυχολογική μου ανάταση!



Ένιωθα ζωντανή μετά από πολύ καιρό. Σε αντίθεση με το παρελθόν που σωριαζόμουν σε έναν καναπέ, γύριζα σπίτι επτά το απόγευμα με όρεξη και κουράγιο, να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να σιδερώσω (μιλάμε για τον απόλυτο εφιάλτη μου) και -πριν αρχίσεις τις κακεντρέχιες Καμηλιέρη- ναι, να κάνω και σεξ! Μιλάμε για τέτοια διαύγεια που μέχρι και πέντε-έξι παραπεταμένα βιβλία επιτέλους τα τελείωσα.
Το δοκιμαστικό εξάμηνο τελείωσε, αλλά από τότε τα οικονομικά ήταν (και είναι) τραγικά και κάποιες άλλες καταστάσεις δεν με άφησαν να συνεχίσω. Και τότε πήρα μια γεύση του πως είναι να είσαι σε στέρηση. Κάθε μέρα και χειρότερη, πάει το κέφι μου, πάνε τα χιλιόμετρα, πάει η γράμμωση στο πόδι, πάνε όλα (σνιφ).
Η εξάμηνη δυστυχία τελείωσε όμως το περασμένο Σάββατο...
Έχετε δει, πως κάνουν, τα πιτσιρίκια όταν τους δίνει κάποιος γλυκά και παιχνίδια; Κάπως έτσι είμαι κι εγώ αυτές ημέρες (βλέπε και το κιτρινοπορτοκαλί πραγματάκι που χοροπηδά παρακάτω). Με ένα μόνιμο χαμόγελο σαν χαζοχαρούμενο αφού εκτός ότι επιτέλους συνεχίζω, είναι το ότι το σώμα μου δεν με πονά στο ελάχιστο και επίσης έκανα το πρόγραμμά μου, σαν να μη πέρασε μια μέρα. Όλα τα κιλά, όλα τα σετ. Oh yeah!


<<span class=

Για να τελειώνω, διότι με κυνηγά μια φυσική, μια γεωμετρία και με κρόζει απ' έξω ο υπεύθυνος παραγωγής, γυμναστείτε κάνει καλό. Και αφού κάνει καλό σ' εμένα την μπερδεμένη, σκεφτείτε τι θα κάνε για εσάς που είστε νορμάλ.

18 σχόλια:

Darthiir the Abban είπε...

Κακεντρεχής εγώ;;;;
Εγώ που θα σου έλεγα πως αφού το γυμναστήριο σε ωθεί να πραγματοποιείς τους εφιάλτες σου, καλύτερα να το κόψεις;;;
ΟΥΦ…

confused είπε...

(Σε πειράζω βρε...)
Γιατί να το κόψω; Αφού βρίσκω το κουράγιο να παλέψω με τους εφιάλτες μου και αυτό καλό είναι. Ξεκινάμε από το σιδέρωμα, συνεχίζουμε με τα πιο σοβαρά σιγά σιγά ;)

Roadartist είπε...

Τα γυμναστήρια πλέον δεν τα αντέχω. Ήδη μαζεύω χρήματα για ένα ποδηλατάκι.. (σπαστό να μπαίνει κ στο μετρό) νομίζω πως εκτός από γυμναστική θα με βοηθήσει να δω και την Αθήνα με άλλο μάτι.. Έχετε να διαβάσετε ιστορίες για αγρίους όχι κ λίγες.. :) Βέβαια εύχομαι τα λεφτά να βρω :) καλησπέρα!

νατασσάκι είπε...

νορμάλ;;;
Ποιός ακριβώς από μας είναι νορμάλ;;;
:pppp

Δεν μου αρέσει το γυμναστήριο -προτιμούσα πάντα το κολύμπι, έστω και σε πισίνα. Όταν λόγω έλειψης χρόνου το σταμάτησα και άρχισαν τα "στερητικά" που λες, ξεκίνησα να κάνω μεγάλους περιπάτους (είμαι τυχερή, εδώ έχουμε πάρκο) και ελαφρύ τρέξιμο. Και είμαι καλά :)

Αφού σου πάει εσένα, εμενα μου περισσεύει ;)

Μάκια!

νατασσάκι είπε...

υγ. Παρ' όλα αυτά, κουράγιο για το -ατέλειωτο- σιδέρωμα ακόμα δεν έχω....
lol!!!!

confused είπε...

@Μαίρη μου, αν ήξερα ποδήλατο θα είχα πάρει κι εγώ. Η διαδρομή για τη δουλειά είναι σχετικά κοντινή και θα ήταν καλή άσκηση, αλλά δυστυχώς δεν ξέρω. Άντε πάρτο να διαβάζουμε :))

@Νατασσάκι, ότι βολεύει τον καθένα για καλό είναι. Εντάξει εξακολουθεί να μην είναι το καλύτερό μου το σίδερο, αλλά την παλεύω όσο μπορώ :P

Φιλώ σας κόρες, καλημέρες :)

AVRA είπε...

καλημέρα!

ευτυχως που συνεχιζεις απο εδω....στεναχωρηθηκα οταν ειδα την αναρτηση οτι την ''κανεις'' σιγα-σιγα. !!

οι παλιοι και αγαπημενοι δεν πρεπει να χανονται.

(Σπανια σχολιαζω πλεον, γενικα, αλλα ειστε πολλοι που σας παρακολουθω σιωπηλα..)

φιλια

synas είπε...

Σ' ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Αναμένω τη συνέχεια, γιατί μερικά πράγματα δεν τα έχω "πιάσει" καλά... :)

kiki είπε...

Κυρία μου...δεν ήξερες ότι η γυμναστική προκαλεί παραγωγή ενδορφινών, τις ορμόνες της χαράς, με αποτέλεσμα να εθίζεσαι μ΄αυτήν; Το τερπνόν, μετά του ωφελίμου δλδ! Εγώ δεν πάω γυμναστήριο γιατί βαριέμαι πια, αλλά πάω για χορό δις εβδομαδιαίως, που έχει παρόμοια αποτελέσματα!

confused είπε...

@Αύρα μου, κι εγώ είμαι περισσότερο της σιωπηλής παρατήρησης πλέον, αλλά ήθελα κι ένα νέο σπιτάκι σε περίπτωση που με πιάνει η τρέλα ;)

@Σύνας, ευχαριστώ για την αποδοχή. Τι εννοείς για τα πράγματα που δεν έχεις "πιάσει";

@Κική, μου το έλεγαν αλλά δεν τους πίστευα :P Ο χορός (συγκεκριμένα το τάνγκο) ήταν η δεύτερη επιλογή μου, αλλά πρώτο ντρέπομαι(!) και δεύτερο ο αχινούλης αρνείται να με συνοδέψει (γκρρρ).

Πολλές καλημέρες σας :))

gatti είπε...

Στα ...νιάτα μου έκανα αθλητισμό. Επαιρνα την τσάντα και πήγαινα στον Παναθηναϊκό. Μετά οι υποχρεώσεις στο σχολείο με ανάγκασαν να διακόψω.

To γυμναστήριο ως λύση όταν πια έγινα εργαζόμενη μου άρεσε πολύ ως περιβάλλον. Αλλά όχι και η πολυκοσμία του. Επειδή είμαι βραδινός τύπος είχα βρει ένα κοντά στην παλιά μου γειτονιά και πήγαινα αργά το βράδυ μετά τη δουλειά μου (που είναι απογευματινή - βραδινή). Γυρνούσα σπίτι και ένοιωθα σαν να ξεκινούσε η μέρα. Απίστευτη ενέργεια! Μιλάμε τώρα για ώρες 12-2 το πρωί. Συνήθως ήμουν εγώ κι άλλη μια γυναίκα οι άλλοι ήταν όλοι άντρες. Εκανα τις ασκήσεις μου και την έβρισκα μια χαρά. Μέχρι που ένα βράδυ μάλλον το παράκανα και όταν ανέβηκα να κάνω ντους άρχισαν να γυρίζουν όλα γύρω μου. Οπως ήμουν μόνη μου τα χρειάστηκα. Με το ζόρι πρόλαβα να βάλω στο στόμα μου μια τσίχλα πριν σωριαστώ (όπως τουλάχιστον νόμιζα...) και τελικά η ζάχαρη μάλλον δούλεψε.

Το θέμα είναι πως εγώ τρομοκρατήθηκα και οι μαγκιές κόπηκαν. Αρχισα να κάνω πρόγραμμα συντηρητικό, αυτό όμως μου κόστισε το κέφι μου. Τελικά το παράτησα τελείως.

Νομίζω ότι ένα ποδήλατο θα ήταν ιδανική λύση. Αλλά μέσα στην Αθήνα και στο καυσαέριο; Δύσκολο σπορ.

Τελικά πάντως έχω καταλήξει πως ό,τι ταιριάζει στον καθένα είναι και το σωστό. Αν εσένα σε κάνει να νοιώθεις ωραία, συνέχισέ το. Πέρα από τα αδιαμφισβήτητα οφέλη στη σιλουέτα, σου ανεβάζει την ψυχολογία.

Εγώ πια προτιμώ να βλέπω άλλους να αθλούνται! :))))

confused είπε...

Εγώ δεν κάνω τέτοια extreme πράγματα. 1,5 ωρίτσα μετά τη δουλειά και νιώθω άλλος άνθρωπος.
Το θέμα είναι η άσκηση, για εμένα το γυμναστήριο, άλλος το κολύμπι, περπάτημα κ.λπ. Ότι βολεύει τον καθένα.

Καλό ΣΚ :)

Crazy Tourists είπε...

Σκέτη εξάρτηση είναι!!
Εγώ μια βδομάδα έχω να πάω και έχω εκνευριστεί!!!

Τρελοτουρίστρια

confused είπε...

Χειρότερα και από το τσιγάρο είναι (κι ας μην το έχω κόψει -ακόμα)!
Φιλιά :)

renata είπε...

Σε καταλαβαίνω. Πήγαινα πρόπερσι με παρέα ευτυχώς και σταμάτησα πλέον να τα φτύνω με το παραμικρό. Το κακό είναι που έχασα την παρέα μου και αναστατώθηκε και το πρόγραμμά μου και πλέον είμαι χειρότερα από πριν. Σηκώνω τη Γελαστούλα και τα παίζω.
Άμα ξεπεράσω το θέμα της παρέας, θα το ξανακάνω ευχαρίστως!

confused είπε...

Ζουζού, εγώ πάω μόνη μου και μάλιστα ψιλοστραβώνω όταν καμιά φορά αρχίζουν να μου μιλάνε, αποσυντονίζομαι εντελώς. Do it και άνευ παρέας, το κέφι θα έρθει μετά μόνο του :)

Φιλιά, καλή εβδομάδα

tzonakos είπε...

Ε, όχι και της ...Πελοποννήσου :)
Πάντως κι εγω μόλις για διάφορους λόγους απέχω απο γυμναστική για αρκετές μέρες νιώθω γέρος, σάπιος.
Οταν θα ξαναπάω για τρέξιμο, ή τέννις ή μπάσκετ μετά ειμαι καλά.
Μπορεί να κουραστώ αλλα ειμαι πολύ καλύτερα.
Και το περπάτημα σε βουνό κάνει καλό.
Γυμναστήριο δεν πάω φέτος λόγω περικοπής δαπανών ... :)

confused είπε...

Αχ αυτές οι δαπάνες μας έχουν καταστρέψει και περικόπτουμε πάντα αυτά που μας κάνουν καλό, δεν είναι παράξενο;
Δυστυχώς βουνά και περιγιάλια μου πέφτουν μακριά, οπότε συμβιβάζομαι με το γυμναστήριο.
Καλημέρα Τζόνι :))