3 Οκτ 2007

Μακαρόνια με σάλτσα

Άφησε το κρεμμύδι να της κάψει τα μάτια. Της έδινε τη δικαιολογία για να κλάψει. Είχε πολύ καιρό να κλάψει, το πολέμαγε δυο χρόνια και το είχε καταφέρει. Όμως σήμερα το επιζητούσε.
Λάτρευε τη μυρωδιά του κρεμμυδιού την ώρα που τσιγαριζόταν, την ώρα που η ασπρίλα του έδινε τη θέση της σ' αυτό το ελαφρύ μπεζ και μετά, όταν το χάζευε για αρκετή ώρα, σ' εκείνο το ελαφρύ (πολλές φορές και βαθύ) καφέ.
Έβλεπε τα ψιλά κομματάκια του να χορεύουν στον κόκκινο χυμό και τα πασπάλιζε με τις άσπρες νιφάδες του αλατιού και τις μαύρες του πιπεριού. Αντίθεση, άσπρο-μαύρο, σαν τη διάθεσή της· μια στα ουράνια μια στα «τάρταρααα» (η φωνή της αδελφής του Κωνσταντάρα -σ' αυτό έργο που ήταν μπακούρης με τέσσερις μαντράχαλους, μέχρι που ήρθε η Κοντού και τους έκανε ανθρώπους πάλι-, της ήρθε στο μυαλό).
Έριξε τον τόνο και τα μανιτάρια μαζί, παρόλο που η μάνα της, της έλεγε να μη τα βάζει όλα μαζί και όχι από την αρχή «γιατί θα λιώσουν». Μα αυτό ήταν που της άρεσε, όλα μαζί, να μη ξεχωρίζουν, μια άμορφη αλοιφή… σαν τα μέσα της.
Η μάνα της, της έλεγε επίσης, να μη βάλει κανέλα «δεν ταιριάζει με τον τόνο». Όμως εκείνη πάντα έβαζε κανέλα. Της άρεσε αυτή η γαργαλιστική μυρωδιά της, καθώς και εκείνος, ο πιο σκοτεινός τόνος που δίνει στο κόκκινο υγρό, που το κάνει σχεδόν θολό. Δεν το έκανε ανέκαθεν, αλλά από τότε που είδε την «Πολίτικη Κουζίνα», της άρεσε η αγάπη και η γλύκα εκείνου του παππού.


Έβαλε το νερό να βράσει. Έριξε αλάτι από την αρχή «για να μη μαυρίζει η κατσαρόλα» που έλεγαν οι παλιές νοικοκυρές, οι οποίες βέβαια χρησιμοποιούσαν άλλου είδους κατσαρόλες, αλλά αυτή η συμβουλή είχε περάσει στο DNA. Και λίγο λάδι «για να μην κολλήσουν» τα μακαρόνια. Τα έβλεπε να πολεμάνε το καυτό νερό, με ανδρεία στην αρχή, παραδομένα στη συνέχεια, αδύναμα να πολεμήσουν σαν εκείνη είτε το νερό είτε την πιρούνα της, που τα πηγαινοέφερνε δεξιά-αριστερά χωρίς έλεος, έτσι όπως πηγαινοέρχεται το μυαλό της από το παρελθόν στο παρόν και πάλι από την αρχή. Σαν να τα τιμωρούσε, ανακατεύοντάς τα, με αυτό τον τρόπο αφού δεν είχε τα κότσια να τιμωρήσει τον εαυτό της.

Αναποδογύρισε την κατσαρόλα με τα μακαρόνια στην οβάλ πιατέλα και τα περιέχυσε προσεκτικά με την κόκκινη σάλτσα, σαν το αίμα της ήταν. Έκρυψε το ασπροκόκκινο συνονθύλευμα με ένα παχύ στρώμα από πολύ αλμυρό κεφαλοτύρι, όπως κρύβεται κι εκείνη.

Παρόλο που λυπόταν να χαλάσει τη σύνθεση, γέμισε ένα πιάτο και το έφαγε λαίμαργα, με τον ίδιο τρόπο που προσπαθείς να χωρέσεις χρόνια σε 1 ½ ώρα…


17 Σεπ 2007

Τι τραβάμε κι εμείς οι εφορευτικές

Δε μου έφτανε που με την αλλαγή χώρου εργασίας έμεινα (και παραμένω και θα παραμείνω για πολύ καιρό :( ) τα πρωινά χωρίς internet, δε μου έφτανε ότι στο σπίτι το pc «καίει λάδια» και δεν υπάρχουν φράγκα εχμ... συγγνώμη γιούρος εννοώ για αλλαγή και πέταμα (επίσης και τα κέφια μου δεν είναι και σε πολύ καλή κατάσταση τελευταία), μου έκατσε και ένα ωραιότατο χαρτάκι από την εισαγγελεία ότι έπρεπε να παραστώ στις 06:00 την 16η Σεπτεμβρίου στο εκλογικό τμήμα τάδε ως ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ μέλος (με κεφαλαία το είχαν γραμμένο, με κεφαλαία το γράφω κι εγώ) της εφορευτικής επιτροπής.
Αν και εμπύρετη έκανα την ανάγκη βαρυγκώμια και πήγα κατά τις 06:30. Είχα την ελπίδα ότι αφού ήμουν ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ μέλος ίσως τη γλίτωνα. Αμ δε! Από τα τέσσερα τακτικά δεν ήταν δυνατό να κάτσει κανείς. Η μια έγκυος, η άλλη με σκλήρυνση κατά πλάκας, η τρίτη είχε σοβαρότατο πρόβλημα ακοής και ο τέταρτος είχε πρόβλημα (στον εγκέφαλο βασικά) αλλά δεν επεκτείνομαι γιατί θ' αρχίσω τα μπινελίκια. Όμως, για να μη μείνω μόνη και παραπονεμένη η καλή μας εισαγγελεία είχε φροντίσει να έχω καλή παρέα. Συγγενή και από τα δύο σόγια, μια θεία μου και μια ξαδέλφη. Αμέ μας πήραν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) οικογενειακώς εφορευτικούδες (sic). :P
Μέσα στη γκαντεμιά μου ήμουν τυχερή αφού είχα οικογενειακό κουτσομπολιό, νέες κοπέλες ως δικαστική επιμελήτρια και γραμματέα, συνομήλικο, ιδίου ύφους και διάθεσης 3ο μέλος και το βασικότερο νέους,
νορμάλ και χαλαρούς αντιπροσώπους από τα κόμματα.
Οι κοπελιές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ σκίστηκαν να μας βοηθήσουν στο να φτιαχτούν πακετάκια τα ψηφοδέλτια, το παιδί από το ΚΚΕ βοήθησε στο να ψάχνουμε τις τεράστιες μαύρες σακούλες ώστε να βρίσκουμε άθικτα ψηφοδέλτια του Φως, Αλήθεια κ.λπ. ώστε να συμπληρώνουμε αφού οι #$@*&$ είχαν στείλει μόνο 100 ψηφοδέλτια και εμείς ήμασταν υποχρεωμένοι να τα δίνουμε όλα (την ίδια δουλειά έκαναν σε όλα τα τμήματα). Από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν εμφανίστηκε κανείς(!), όπως επίσης και από το ΛΑ.Ο.Σ. (ευτυχώς γιατί ο ευαίσθητος ψυχισμός μου δε θα το άντεχε και αυτό).
Είχαμε και «υψηλές» επισκέψεις (μη χιέσω), ήρθαν η Κουντουρά (στην τηλεόραση φαίνεται πιο όμορφη, αλλά το ίδιο αδύνατη), ο Νάσος Αλευράς (πιο αδύνατος από την Κουντουρά, σαν ανορεξικός ήταν· αυτόν τον προίκισε ο θείος του με καλό όνομα), ο Μπαλάφας από τον ΣΥΡΙΖΑ και η Διαμαντοπούλου (όχι η Άννα, η άλλη, την οποία την ψηφίζουν γιατί νομίζουν ότι είναι η Άννα :P).

Ήταν ενδιαφέρουσα η εμπειρία γιατί βλέπεις το πόσο βλαμμένος, σαλταρισμένος αλλά και αφασία λαός είμαστε:
  1. Σκάει ο παππούς στις 06:55 με την απαίτηση να ψηφίσει και αφού δεν ήταν επιτρεπτό (φυσικά) να γίνει κάτι τέτοιο, επί 5' λεπτά να πηγαίνοέρχεται στο διάδρομο και να μπινελικώνει γιατί δεν τον αφήνουμε να ψηφίσει!
  2. Έρχεται η μανδάμ κατά τις 10.30, στραβοκοιτάει το πακετάκι με ψηφοδέλτια, τα ξεφυλλίζει, στραβοκοιτάει εμάς και ρωτά «είναι όλα»; Ναι με ένα στόμια, μια φωνή. «Για κοιτάξτετα καλύτερα» με υφάκι. Τα μετράει η θεία μου, τα βρίσκει 19 (όσα ήταν δηλαδή), «Το ΠΑΣΟΚ που είναι;» σφυρίζει η άλλη μέσα από τα δόντια της, ξαναμετράει το πακέτο η θεία, το βρίσκει, της το δείχνει και το αρπάζει η άλλη θυμωμένα (γιατί έγινε ρόμπα). Εννοείται ότι «συγγνώμη» δεν ακούστηκε.
  3. Πιτσιρικάς (γύρω στα 25) παίρνει φάκελο και ψηφοδέλτια, και αρχίζει τη μουρμούρα «και πρέπει να μπω μέσα;», «αφού κενό θα το ρίξω» και άλλες τέτοιες μπούρδες. Ρε καλέ μου, ρε χρυσέ μου, πρέπει να μπεις τυπικά μέσα μπλα μπλα μπλα. Όση ώρα το παίδευε το πράγμα θα είχε μπει, θα είχε βγει, θα είχε ψηφίσει και θα πήγαινε στην ευχή του θεού και δε θα μου ανέβαζε κατά ένα βαθμό τον πυρετό.
  4. Κυριούλα, γύρω στις 18:10, χωρίς ταυτότητα, χωρίς διαβατήριο, αλλά είχε την απαίτηση να ψηφίσει επειδή λέει μας έφερε όλα τα άλλα αποδεικτικά χαρτιά της: βιβλιάριο ΤΕΒΕ, βιβλιάριο ΙΚΑ, εκκαθαριστικό της εφορίας και το βασικότερο όλων... φωτοτυπία της ταυτότητάς της μη επικυρωμένη όμως από αστυνομία. Επί δέκα λεπτά προσπαθεί, η έρμη, η δικαστικός να της εξηγήσει ότι δεν γίνεται και να πάει στο Δήμο (αφού θέλει σώνει ντε και καλά να ψηφίσει) να της βγάλουν πιστοποιητικό ότι είναι εγγεγραμμένη στα μητρώα. Αποτέλεσμα; Η κυριούλα να έρθει ξανά στις 18:50, χωρίς το πιστοποιητικό αφού «στο Δήμο είπαν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, πάρε τους τηλέφωνο να στο πουν»!
  5. Ένας, επειδή είχε κόσμο και στα δύο παραβάν, ήθελε να εξοικονομήσει χρόνο και έβγαλε το ψηφοδέλτιο από την κολώτσεπη, το έβαλε στον φάκελο άνετος μπροστά σε όλους, τον έκλεισε και μπήκε στο παραβάν για να πετάξει τα περιττά :P
  6. Έρχεται τύπος (γύρω στα 55-60) με τους δύο γιους του. Ψηφίζει πρώτα αυτός με τον έναν γιο. Αφού βγει, παίρνει ένα ψηφοδέλτιο του ΛΑ.Ο.Σ., διπλαρώνει τον άλλο γιό (γύρω στα 30) που περίμενε να βρουν το όνομά του στο βιβλίο, τον σκουντάει και του δείχνει με νόημα το ψηφοδέλτιο! (Όχι, όχι δεν έχει ευνουχίσει και τους δυο γιους του... να γιατί λέμε ότι δεν υπάρχουν άντρες πια :P).
  7. Γιαγιά (α): Πήγαινε-δεν πήγαινε η γιαγιά (αλλά τα είχε 400), αφού τη βοήθησε σε όλη τη διαδικασία η δικαστικός της είπε «να είσαι καλά παιδάκι μου που με βοήθησες, είπα να έρθω αφού μάλλον τελευταία φορά μου πρέπει να είναι» ;) Γιαγιά (β): αφού έριξε το φακελάκι στην κάλπη, τη σταύρωσε και την έφτυσε όπως η Γεωργιάδου στην «Κυρά μας τη μαμή» :P
  8. Show πατέρας και (περίπου 12χρονος) γιος. Περίμενε να αδειάσουν τα παραβάν, γυρνάει στον μικρό και τον ρωτά «τι να ψηφίσω ρε γαμώτο;», στο έβγα βάζει τον μικρό να ρίξει το φακελάκι στην κάλπη και εκείνος τον βγάζει φωτογραφία με το κινητό (σοβαρή «πολιτική» εκπαίδευση παίρνει ο γιος).
  9. Αυτό πάντως που μας τα έκανε... κέϊκ ήταν ότι κανείς –μα κανείς– δε διαβάζει τις αφίσες με τα τμήματα και τα ονόματα, ούτε καν το χαρτάκι σε κάθε τμήμα. Μπαίνουν όπου να 'ναι για να ψηφίσουν και αν δεν είναι εκεί, τα «παίρνουν» κι από πάνω. Και δεν λέω για ηλικωμένους, αλλά για 30άρηδες, 40άρηδες. Ξεστραβώσου ρε ηλίθιε και δες ότι πάνω στην πόρτα γράφει από «ΚΑΡ έως ΚΕΦ» τι με ρωτάς είναι εδώ είναι το Δ; (!!!!)
  10. Πολύ όμορφη στιγμή ήταν όταν μια πιτσιρίκα (γύρω στα 3) φεύγοντας με τη μαμά της, κουνώντας το χεράκι της μας χαιρέτισε όλους σα να ήταν η Τζάκυ Ο σε περιοδεία. :P Με άλλα λόγια, αυτοί οι γονείς θα την κυνηγάνε από τα 13 της ;)
Επίσης βλέπεις και πόσο ξεφτίλες μπορεί να γίνουμε. Βασικά τα κόμματά μας. Μέχρι τις 18:30 που ήρθε ένα κουτί με ένα δύκιλο παξιμαδοβουτήματα από τον... καγκελάριο (αν μου έλεγε κάποιος ότι θα έφτανε ημέρα που θα έλεγα καλή κουβέντα για τον Αβραμόπουλο θα τον έβριζα πάραυτα) κανείς άλλος δεν είχε την τσίπα να φέρει κάτι, ούτε ένα μπουκάλι νερό ρε πούστη μου (αυτό το δύκιλο μας κράτησε μέχρι της 00:30 που φύγαμε επιτέλους). Ακόμα και στους δικούς τους αντιπροσώπους έστειλαν από μια σακούλα με ένα νερό, ένα αναψυκτικό και ένα κρουασάν (ή τοστ).


Επί των αποτελεσμάτων τι μπορώ να πω, παρά από το να παραθέσω μερικά ονόματα: Άδωνις, Βορίνας, Αγγαρεία κάνω ποινή εκτίω, Καϋλή (το έγραψα σωστά?), Δρ. Βάϊ..., Πλεύρης (υιός). Δεν έχω κουράγιο να συνεχίσω.
Η μόνη «χαρά» είναι ότι μπήκε η προσωπική μου αδυναμία ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Δε γνωρίζω γιατί οι σύντροφοί του στον ΣΥΝ τραβάνε ζόρια με την πάρτι του (και δε με ενδιαφέρει να μάθω), αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι είναι ο μόνος πολιτικός μας που με κάνει να σταματήσω το zapping ;)

Επί της ουσίας με κάλυψαν οι Dolly ΕΔΩ, και ο A.F. Marx ΕΔΩ και ΕΔΩ, αλλά νομίζω ότι θα με καλύψουν και άλλοι, απλά δεν πρόκαμα ακόμα να τους διαβάσω :$

Αυτό που έχω να προσθέσω είναι... ΚΑΛΑ ΣΑΡΑΝΤΑ αδέλφια ;)


Υ.Γ.1: Ρε γαμώτο, τελικά αυτοί μας αξίζουν... :(
Υ.Γ.2: Γιώργο έχασες... ξανά!


6 Μαΐ 2007

Στιγμές ευτυχίας

Να βλέπεις τον γαμπρό και να σκέφτεσαι ότι τον γνώρισες όταν ήταν 10 χρόνων και τώρα... Αδέσποτο σκυλάκι που το πήραν στην προστασία τους τα πεθερικά μου σαν πραγματικοί γονείς του και τον ανέστησαν. Ένα παιδάκι που όταν έτρωγαν στο τραπέζι έβαζε τα χέρια γύρω από το πιάτο από φόβο μη του το πάρουν (γιατί είχε μάθει -μέχρι τότε- στο φόβο)! Τελείωσε το γυμνάσιο χαριστικά. Στα μαθήματα στούρνος, αλλά στα οικονομικά το μυαλό ξουράφι. Και δουλευταράς, από παιδί.
Να βλέπεις το σπίτι τους. Ένα σχεδόν ερείπιο, το γκρέμισε και το έχτισε με τα χέρια του, με τη βοήθεια του γαμπρού του και φίλων, τώρα είναι ένα παλατάκι.
Να βλέπεις την ανηψιά σου παρανυφάκι να πεισμώνει, να κάνει γκρίνιες, να ποζάρει για να βγει φωτογραφίες με το βλέμμα “αγαπήστε με”, να δηλώνει ότι νυστάζει και να αρπάζει τη ζακέτα της, να ρίχνει πάνω της σαν σεντόνι, να ξαπλώνει στα πόδια της μητέρας της και να κοιμάται του καλού καιρού.
Να βλέπεις τα πεθερικά σου να γελάνε χαρούμενα και περήφανα όπως όταν παντρεύτηκες και όπως όταν γεννήθηκε η ζουζούνα. Πάει καιρός που είχαν να γελάσουν... Να είναι και πάλι «συμπέθεροι».
Να βλέπεις τη νύφη να κάνει αστείες γκριμάτσες και να γελά, σαν γάργαρο νερό που κυλά, στο τραπέζι.
Να ακούς τη φυσαρμόνικα του πεθερού σου να παίζει το “Σήμερα γάμος γίνεται” και τον πατέρα της νύφης, τον “συμπέθερο” να τραγουδά (για τον οποίο δεν ξέραμε αν θα προλάβαινε τον γάμο, αλλά σα θαύμα οι νέες εξετάσεις βγήκαν όλες καθαρές από τον καρκίνο!!!).
Να βλέπεις τη “συμπεθέρα” να χορεύει και να διασκεδάζει σαν δεκαεξάχρονη κοπελούδα και να ζηλεύεις το πάθος και το κουράγιο της.
Να χορεύεις (τσιφτετέλι περικαλώ) με τον άντρα σου μετά από 7 χρόνια και 5 κιλά βαρύτερη (μπουχού λέμε).
Να ακούς τη σιγουριά της “συμπεθέρας” να λέει ότι “τώρα όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο, να το δεις” λες και ο χορός είναι γιατρικό. Βρες λες?
Η ανακάλυψη ότι η νονά της ανηψιάς σου είναι η κολλητή του κολοκυθακίου μας, ότι δηλαδή είναι η γνωστή σε όλους μας ξανθιά του ΙΚΕΑ (και όχι μόνο) :P Μίλησε κανείς και είπε ότι ο κόσμος είναι μεγάλος???
Να ξυπνάς και να έχεις την ευχάριστη αίσθηση ότι μπορείς να κοιτάξεις τον κόσμο λίγο πιο αισιόδοξα. ;)



Υ.Γ.: Να γελάς με την ψυχή σου παρόλη την ξεφτίλα βλέποντας το πρωτοσέλιδο του sportime :P