10 Σεπ 2006

Μια Κυριακή

Το ακορντεόν από τη μουσική επένδυση του Amelie έπαιζε σιγανά, ο καφές αχνιστός στο κομοδίνο, οι κυριακάτικη εφημερίδες στα πόδια του κρεβατιού και η φωνή του απαλά ψιθύριζε «καλημέρα όμορφή μου».
Η ανάγνωση των εφημερίδων κράτησε περισσότερο από τρεις ώρες λόγω του ότι διακοπτόταν από κάποια ξαφνικά γαργαλητά τα οποία οδηγούσαν σε ασυγκράτητο γέλιο, που με τη σειρά του, μάλλον ενοχλητικό ήταν για τους καημένους γειτόνους που είχαν την ιδέα να πιουν το καφεδάκι τους στο μπαλκόνι.
Η τακτοποίηση του δωματίου έγινε σε λιγότερο από μισή ώρα (τέσσερα χέρια είναι πάντα καλύτερα από δύο).
Μια ωρίτσα αφιερωμένη σε mail και blogs (η συνήθεια που έγινε λατρεία :)).


Μετά από ένα τέταρτο ευφάνταστου διαλόγου του τύπου:
- Πως να κάνουμε το κοτόπουλο;
- Όπως θέλεις.

- Εσένα τι τραβάει η όρεξή σου;
- Δεν έχω πρόβλημα.
- Ούτε εγώ.
- Λέγε.
- Όχι εσύ.

ο καθένας πήρε το δρόμο του. Ο «απροβλημάτιστος» στο pc και η «μαγείρισσα» ετοιμάζοντας λεμονάτο.
Μετά τα «γεια στα χέρια σου», «μπα, εσύ πείναγες πολύ», δεύτερο καφεδάκι και ξάπλα.
Τρεις η ώρα. Η ώρα που αρχίζει τρελό zapping ανάμεσα σε Formula 1 (αχ ρε kimi, α ρε kimi) και στίβο (μόνο ο Γκάτλιν ντοπαριζόταν, ΟΚ; Μην ακούω βλακείες ότι όλοι παίρνουν, έτσι; Χα!).
Βόλτα;

Η Γλυφάδα πάντα στους δικούς της ρυθμούς. Παγωτό χωνάκι στο χέρι και περπάτημα από την εκκλησία μέχρι το κολυμβητήριο σχεδόν (χμμμ ο καιρός γαρ εγγύς για γυμναστική). Οι γνωστοί περιπτεράδες στις θέσεις τους (και με τη συνηθισμένη όρεξη για πάρλα), κάποια μαγαζιά άλλαξαν και στο Cosi -as always- χαμός. Στάση, στην κρεπερί για «ανασύνταξη δυνάμεων» και επιστροφή.
Μπανάκι, μια γρήγορη περατζάδα ξανά σε mail και blogs, Αθλητική Κυριακή και σταφύλι στο κρεβάτι.

Η χαρά κρύβεται(?) στα απλά πράγματα.
Κάτι τέτοιες ημέρες η λέξη «ευτυχία» παίρνει νόημα, σάρκα και οστά.
Κάτι τέτοιες ημέρες τα βάζω με τον εαυτό μου που γκρινιάζει για πράγματα μικρά και ανόητα.
Κάτι τέτοιες ημέρες ευχαριστώ την τύχη μου για τον άνθρωπο που έχω δίπλα μου.
Κάτι τέτοιες ημέρες θυμάμαι αυτά που με έκαναν να σε αγαπήσω. Εκείνη τη βόλτα στο παλιό λιμάνι, δυο ώρες μετά που πρωτοφιληθήκαμε, που σου είπα το «ναι» και έντεκα χρόνια μετά δεν το έχω μετανοιώσει. Να που για μια φορά στη ζωή μου η παρόρμηση της στιγμής δε μου βγήκε σε κακό.

«Καληνύχτα αχινούλη μου»...

Δεν υπάρχουν σχόλια: