24 Οκτ 2014

Παρουσίαση της «Περσεφόνης»

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα! Μετά από οκτώ χρόνια, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και η αγαπημένη «Περσεφόνη» της Νίνας μας έγινε επιτέλους βιβλίο. Και είχα την ανέλπιστη τιμή να βρίσκομαι στο πάνελ εκείνων που κάτι είχαν να πουν για το κοριτσάκι μας.

  Τα λίγα που είπα, χωρίς να λιποθυμήσω τελικά, βρίσκονται στο παρακάτω κείμενο. Bonus ένα βίντεο που έφτιαξα όταν βρισκόμουν σε κατάσταση υστερίας καθώς η μπερδεμένη γκλάβα μου δεν μπορούσε να συναρμολογήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα που με πλημμυρίζουν γι' αυτό το σκατόπαιδο!

Το καλοκαίρι του 2006, πάνω στο «blog boom» του ελληνικού διαδικτύου αποφάσισα να ανοίξω κι εγώ ένα blog. Παρακινήθηκα από έναν καυγά που είχε γίνει σ' ένα φόρουμ που τότε συμμετείχα. Μια κοπέλα είχε ανοίξει ένα θέμα για το νέο φρούτο που άρχιζε ν' ανθίζει εκείνη την εποχή με την «εξωτική» ονομασία blog, βάζοντας link από εκείνα που παρακολουθούσε. Για να μη μακρηγορώ το θέμα κατέληξε από μια απλή παρουσίαση, σε έναν τρικούβερτο καβγά από τους hard core φορουμίστες πως αυτά θα κάνουν κακό στα φόρουμ, ότι με αυτά ο κόσμος θα απομονωθεί, πως θα χαθούν τα παρεάκια των φόρουμ, ότι «τι βλακείες είναι αυτές, ο κάθε ψυχάκιας γράφει ό,τι αηδία του κατέβει στο κεφάλι», πως «και η κουτσή Μαρία» θα το παίζει συγγραφέας και άλλα τέτοια βουκολικά.
Σκέφτηκα πως, εντάξει, κουτσή δεν είμαι, Μαρία όμως..., οι ψυχίατροι είναι ακριβοί και τα ναρκωτικά ακόμα περισσότερο, δεν ήθελα να γίνω συγγραφέας αλλά απλά να βγάλω πράγματα από μέσα μου. Οπότε γιατί να μη το δοκιμάσω; Άλλωστε η «μοναξιά» του blog μου ταίριαζε περισσότερο.
Άρχισα να παρακολουθώ τα περισσότερα από τα blog που είχε προτείνει εκείνη η κοπέλα. «Αναγεννημένη», «της Ελληνίδας», «Μαύρος Γάτος», «Έντεκα». Ακολουθώντας τα αγαπημένα link των διάφορων μπλόγκερ έπεσα επάνω και σε ένα με πολύ ροκ τίτλο! «Shine on you crazy diamond» έλεγε, από την «composition doll» που ανάθεμά με κι αν καταλάβαινα, για μήνες, τι σήμαινε το ψευδώνυμο αυτό. Αλλά καταλάβαινα όσα έγραφε!
Το πρώτο ποστ της που διάβασα ήταν «Το τέρας πίσω μου» και την ερωτεύτηκα σφόδρα. Ξεψαχνίζοντας το μπλόγκ της ανακάλυψα και τον μικρό μπελά, για τον οποίο είμαστε εδώ σήμερα, και ο έρωτας έγινε βαθιά αγάπη.
Διάβασα μαζεμένες τέσσερις-πέντε ιστορίες της Περσεφόνης και η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι -δεν ξέρω πως και πότε- αλλά αυτό το πουτανάκι πρέπει να εκδοθεί, να γίνει βιβλίο.
Εθισμένη γκρούπι από την αρχή λοιπόν, κάθε μέρα έμπαινα στο μπλογκ της Νίνας να δω αν είχε ανεβάσει άλλη μια ιστορία της Περσεφόνης.
Αυτό το σκανταλιάρικο πλάσμα με έκανε να γελάω όταν χρησιμοποιούσε λέξεις όπως τις αντιλαμβανόταν εκείνη (δηλαδή στο περίπου) «ταλός-φαλός», «σικέ-τικέ», «φασίστα-χασίστα», «γκιέσσες-γκιόσσες» (το γκέισα δεν το πέτυχε ποτέ) και μάλιστα επέμενε σ' αυτές φέρνοντας σε δύσκολη θέση όλη της την οικογένεια. Αλλά όχι μόνο χρησιμοποιώντας λέξεις που δεν ήξερε τι σημαίνουν, αλλά και λέγοντας πράγματα που δεν έπρεπε, σε λάθος ανθρώπους τη λάθος στιγμή.
Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τι εννοούμε “δύσκολη θέση” και λάθος timing, από την επίσκεψη της Περσεφόνης «Στο γραφείο της μαμάς» δεν υπάρχει! Δεν αναφέρω λεπτομέρειες γιατί είμαι σίγουρη ότι όλοι οι παριστάμενοι, ακόμα και αν δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο, ακόμα και αν δεν έχουν ασχοληθεί με τα μπλογκ, αυτή την συγκεκριμένη ιστορία την ξέρουν. Έγινε “viral” και 8 χρόνια μετά εξακολουθεί να έρχεται σε mail. Συνήθως με κάποιο αγορίστικο όνομα γιατί ως εξόχως σοβινιστικός λαός δεν πιστεύουμε ότι όλο αυτό το χάος μπορεί να το προκαλέσει ένα μικρό, γλυκό κοριτσάκι.
Εκτός όμως από το γέλιο, η Περσεφόνη, ξυπνάει αναμνήσεις, μη μου πείτε ότι ως παιδιά δεν φάγατε αυγουλάκι με ψωμάκι γιατί δεν θα σε πιστέψω!
Ακόμα βγάζει μια υπέροχη νοσταλγία. Για τα παιδικά χρόνια, της αθωότητας και της αγνότητας, όταν φιλτράραμε και ερμηνεύαμε τις προσλαμβάνουσες αλλιώς. Όταν η φαντασία ήταν κυρίαρχη.
Και αν μη τι άλλο η φαντασία της Περσεφόνης οργίαζε. Βλέποντας τον μπουφέ της γιαγιάς μπορούσε να δει μια βάρκα πειρατικού ή στο ταμείο του μπακάλη του κυρ-Ηλία έβλεπε κουμπιά και όχι λεφτά, τα κόκκινα φτερωτά μποτάκια της που την έκαναν να πετά ήταν αληθινά και όχι όνειρο όπως έλεγε η γιαγιά Φόνη και φυσικά ήταν η μόνη που κατάλαβε ότι το όνομα του φανταστικού φίλου της συμμαθήτριάς της, της Κατερίνας, ήταν Όνειρος!
Η Περσεφόνη, όπως όλα τα παιδιά, από τη μια είναι ένα «σκατόπαιδο» που κλαίει και χτυπιέται στα πατώματα (ενίοτε και στο χώμα) για να περάσει το δικό της, που τσιμπάει στα μπουτάκια τα μωράκια γιατί δεν της αρέσουν και μετά να τους χώνει και μια στα μούτρα επειδή είναι μαρτυριάρικα και τσιρίζουν, που αδειάζει τα παιχνίδια της στο πάτωμα για να νευριάσει την Τασία διότι δεν αφήνει την γιαγιά Φόνη να της πάρει εκείνη την σφεντόνα... και από την άλλη είναι απέραντα τρυφερή. Με όλους.
Με εκείνους που γνωρίζει... Με τη γιαγιά Φόνη που κλαίγοντας και αγκαλιάζοντάς την, της έλεγε πόσο λυπάται που έχασε το κοριτσάκι της, με την μαμά της Τασίας που μυρίζει σαν μαλλί της γριάς, με την Τασία που την έκανε αγκαλίτσα και της είπε να δείξει σ' εκείνη το ταλέντο της γιατί πολύ ήθελε να το δει...
Αλλά και με εκείνους που δεν γνωρίζει. Όπως όταν ευχήθηκε να γνωρίσει μεγαλώνοντας ένα από τα αγόρια από το μεγάλο σχολείο στις Σπέτσες για να του κάνει όλα τα χάδια και τις αγκαλίτσες που στερήθηκε μακριά από την μαμά του. Γιατί εκείνη είχε μπόλικα και όσα και να του έδινε, πάλι της περίσσευαν! Ή όταν σκεφτόταν τι ώρα γύρισε σπίτι του, εκείνο το παιδί ο Σωτήρης και αν ήταν κάποιος εκεί να του πλύνει τα αίματα...
Μέσα από την Περσεφόνη γνωρίζουμε, οι νεότεροι, μια κοινωνία, πράγματα και πρόσωπα, που δεν υπάρχουν πια. Τις «σέσουλες» στα μπακάλικα, τον Τζίμη τον Αρμάο που κάρφωνε τα καρφιά ΧΩΡΙΣ σφυρί, τα χαρτάκια και τα «σουαρέ-τουαρέ» της αστικής τάξης, τη ραδιοφωνική θεία Λένα, τον Γιώργο Οικονομίδη με ταλέντα του για αναφέρω μερικά.
Βλέπουμε ακόμα, σχεδόν όλη τη νεότερη ιστορία της χώρας. Ξεκινώντας από τη Μικρασιατική καταστροφή και την κατοχή, ακούγοντας τις ιστορίες της γιαγιάς Φόνης. Τον γάμο του βασιλιά με την «δανικιά» νύφη που χρυσοπληρώσαμε, τις διαδηλώσεις και τη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα το 65, φτάνοντας στην «Φούντα» του 67 που «σκοταδιάζει τα δωμάτια των παιδιών και κοιμίζει τα βιβλία», όπως λέει η μικρή μας, με τις άμεσες επιπτώσεις στην οικογένεια. Απόλυση του πατέρα από το δημόσιο και παρουσία του κάθε μέρα στην αστυνομία.
Εν κατακλείδι, αυτό το μικρό βιβλίο, είναι ένα τεράστιο νοσταλγικό ταξίδι σε αρώματα, χαρές, εικόνες, λύπες, αναμνήσεις (ακόμα και αν δεν τις έχουμε ζήσει). Σε αυτή την αξιολάτρευτη σκανταλιάρα μικρή μπορεί ο καθένας να βρει κομμάτια του εαυτού του και να της κλείσει συνωμοτικά το μάτι.
Είμαι σίγουρη πως κανένας δεν έκλεισε ποτέ σε κλουβί την Περσεφόνη μας, και αν το κατάφερε θα ήταν για πολύ λίγο, διότι εκείνη θα έμπηγε τις τσιρίδες, θα έκλαιγε και θα χτυπιόταν στο πάτωμα του κλουβιού, οπότε μην αντέχοντας να την ακούει θα την άφησε πάλι ελεύθερη. Έτσι όπως είναι φτιαγμένη από τη φύση της να υπάρχει ανάμεσά μας.
Τελειώνοντας, θέλω να ευχαριστήσω τη Νίνα για την απίστευτη τιμή που μου έκανε να βρίσκομαι σήμερα από αυτή τη μεριά του τραπεζιού, για τον τίτλο της «θείας» της Περσεφόνης και τέλος για την απόλαυση που μου δίνει διαβάζοντας οτιδήποτε δικό της όλα αυτά τα χρόνια.
Σ' αγαπάω πολύ ρε :)


Υ.Γ. Σ' ευχαριστώ που με έκανες να γράψω κάτι μετά από πολλά χρόνια και γι' αυτή την πολύ γλυκιά, αγαπισιάρικη βραδυά.

12 Μαΐ 2013

Αλήθειες

- Δεν θα μπορούσε ποτέ να ήμασταν μαζί.
- Ξέρεις το γιατί;

- Εγώ δεν αντέχω την ελευθερία σου,
εσύ τη ζήλια μου.